Vingerafdruk van verdriet - Manu Keirse

Hallo lieve lezers, vandaag betreft het een kwetsbaar onderwerp waar ik op dit moment helaas onverbiddelijk geconfronteerd mee wordt. Tsja, en wat doe je dan als alle muren op je af komen of instorten? Zoeken naar houvast, naar wijze anderen. Dit keer uiteraard in de vorm van het geschreven woord. Een boek over rouw, verlies en de rauwe gevolgen die daaruit kunnen voortvloeien, want uiteindelijk is dit onderdeel van het leven onvermijdbaar voor een ieder die bestaat en liefheeft.


Mijn persoonlijke kwestie terzijde gelaten, laten we beginnen. Ik bestelde het boek afgelopen week, in een oogwenk. Het gene wat me het meest opviel toen ik het pakketje openmaakte, was het formaat. Klein, beknopt en het beslaat niet meer dan een luttele 100 pagina's. Waar schrijvers zich veelal laten verleiden tot een overmaat aan herhaling en pagina opvulling, lijkt hier het motto te gelden. Laten we het niet groter maken dan het is. En dat is fijn, verfrissend zelfs. Helemaal bij een onderwerp, zo zwaar beladen als dit.


De auteur weet het onderwerp op een warme, bemoedigende en bijna complete manier aan te snijden. Hij nodigt je uit om observant te zijn in verschillende rouwprocessen, en informeert je daar waar nodig. De magnitude van een rouwproces is duidelijk voelbaar en springt uit het boek. Hij bemoedigt je door aan te geven dat rouw tijd nodig heeft en een levens veranderende gebeurtenis is, waarbij alle dimensies van een mens zijn bestaan worden aangetast. Hij benadrukt dat het vaak geen lineair proces is, zich in andere uitingsvormen kan tonen en dus niet parallel hoeft te lopen voor de betrokken.


Dit raakte me, de manier waarop de schrijver je het gevoel kan geven dat het normaal is om je het ene moment volledig van de wereld te voelen, om daarna weer in lachen uit te barsten is een herkenningspunt. De leegte, het zwarte gat. Het gevoel van een reis zonder begin en einde, en de vaak goedbedoelde maar verergerende opmerkingen van de omgeving. Het staat er allemaal in. De samenleving waar alles om snelheid en efficiëntie draait, waar stilstaan bedreigend voelt en rouw eigenlijk geen plaats mag krijgen, prachtig omschreven. Net zoals deze uitspraak van een lotgenoot '' het voelt alsof ik 1,5 jaar op de reservebank heb gezeten''. Hoe verdrietig dit ook klinkt, hij slaat de spijker op z'n kop. Hiernaast vind ik het bewonderenswaardig hoe de schrijver in staat is gebleken om de objectieve sfeer te behouden, en daarbij de secundaire gevolgen ook nog eens durft aan te kaarten, waaronder verlies of toename van seksuele drang en de verschillende persoonlijke en relationele uitwerkingen op lange termijn. Beiden zonder daarbij te ver van het onderwerp af te dwalen.


Al bij al is het een goedlopend verhaal, overzichtelijk, helder en prachtig weergegeven met illustraties die soms nog meer kracht toevoegen dan de woorden zelf. De donkere kleuren, de vervagingen, het isolement. De grens tussen leven en dood. Het is zichtbaar en voelbaar. Het spat van de bladzijdes af. Een klein puntje van kritiek, ik had het persoonlijk fijn gevonden als er net wat meer uitspraken van lotgenoten toegevoegd werden. De grote objectiviteit en kracht van het boek, blijkt hier ook een valkuil. Ach, dat is een kwestie van smaak.


Voor iedereen die recentelijk met een groot verlies is geconfronteerd, zichzelf nooit de kans heeft gegeven hiervan te helen, of iemand die zijn algemene kennis wil verbreiden. Het boek is aan te raden, en wat zijn die ´´luttele´´ 100 bladzijdes nou?


Dank u wel voor de bemoedigende zachtheid,


Met veel liefde,


Cody slingerland


43 weergaven2 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven