Jos Brink - Rauw op je dak

Goedemorgen mede avonturiers,


Vandaag een kleine terugblik, een onderwerp waar ik zelf het afgelopen jaar ontzettend mee heb geworsteld en waar ik ondertussen dacht klaar mee te zijn. Verlies, of beter gezegd rouw. Dit keer is het Pastoor en stervensbegeleider Jos Brink die zijn pen galant over het papier laat strelen. Waar een Manu Keirse het voornamelijk informeel houdt, Lisanne van Sadelhoff je een unieke inkijk geeft in haar privé ervaring, weet de pastoor het tot een gepaste mix te vertalen van ervaringen uit de praktijk, en voorvallen uit de privé sfeer. Bravo.


Laat ik beginnen bij de warmte. Iedere keer dat ik een boek lees over de dood, kom ik in contact met het leven. Op een manier die alleen tot uiting komt bij dit onderwerp. Dat is dit keer geen uitzondering op de regel. Een gevoel van tederheid overvalt mijn hart, en de diepe waardering van een verloren verbinding blijft dagen in mijn hoofd hangen, prachtig. Brink kijkt je recht in de ogen aan, met zijn duur verworven zachtheid, en nodigt je uit voor een kopje thee, als is het maar in gedachten. Hij heeft een manier gevonden om de beladen werkelijkheid op een frisse luchtige manier te vertalen, zonder daarbij om de feiten heen te draaien, zich te veel te verschuilen achter schema's of te verdwalen in onnodige clichés.


Het boek staat vol met herkenbaarheden, zoals de kleine momenten die je kunnen overvallen. Waardoor je in een zee van emoties terecht kunt komen. Maar vooral de verwoesting en de impact die het op het sociale leven van het individu heeft. Dit is iets wat in ieder boek uitgelicht wordt wat ik heb gelezen. Samen met de onsamenhangendheid van 'het proces'.


Dit heeft te maken met het feit dat rouw vaak niet rechtlijnig verloopt, en dat heeft voor een gedeelte te maken met externe factoren, en gebeurtenissen uit de jeugd. Ieder verdriet is verschillend en uniek, en verdiend het daarom ook om op die manier behandeld te worden. Wel ben ik van mening dat er in grote lijnen overeenkomsten zijn. Zoals hoe hechter de band met de overledenen, des te groter het gemis. Was het een kind? Een vader een moeder? Uiteraard zitten daar verschillen in beleving in.


Verder vond ik het erg opmerkelijk dat er eigenlijk maar een echte constante is in dit leven. Dat is de dood, maar dat wij in het huidige maatschappelijke stelsel, daar vrij weinig bij stilstaan. We zijn vooral bezig met het uitstellen en voorkomen ervan, in plaats van te accepteren dat dit een onvermijdelijk onderdeel van het leven is. In tegenstelling tot historische bevolkingen die voor ons leefden. Mede hierdoor denk ik dat het isolement wat ervaren wordt nog groter is door het gebrek aan kennis, en de taboe die er nog op het onderwerp heerst. Ondanks de goede bedoelingen, wordt je toch bekroond tot paria.


Daarnaast vond ik het erg verhelderend om naast zijn eigen aanpak toch de verschillende fases te herkennen. Een aanzienlijk stuk van het boek beslaat het plotselinge uitbarsten in lachen, en het daarbij bijbehorende schuldgevoel wat komt opvloeien. Als ik nu weer lach, betekent dat dat dit allemaal niet gebeurd is? Als ik nu vrolijk ben, betekent dat dan dat ik altijd vrolijk moet zijn? Dat ik niet meer mag schelden, huilen, schoppen of schreeuwen omdat het zo oneerlijk is of omdat ik er niet meer tegen dan dat dit mij afgenomen is? Een herkenbaar gevoel, de loyaliteit aan wat is geweest in tegenstelling tot wat had kunnen zijn, en het langzaam openen van de gordijnen om dat eerste zonnestraaltje weer te omarmen en het lachen toe te laten.


Mocht er een recept zijn om dit dal net wat draaglijker te maken, dan zou ik zelf het beschrijven als liefde, tijd, rust, begrip en acceptatie. Volledige overgave aan het donker.


Het was prachtig om even in uw werkelijkheid te kruipen,


Met liefde en vriendschap,


Cody Slingerland



40 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven