Je bent jong en je rouwt wat - Lisanne van Sadelhoff

Bijgewerkt op: 15 feb.

Hallo lieve lezers, vandaag betreft het een boek met als onderwerp rouwen. Hoe moet dat eigenlijk? Wat zijn de gevolgen als je op jonge leeftijd een dierbare verliest? En sterker nog, hoe ga je om met deze gevolgen? Laten we beginnen.


De schrijfster is zoals in de titel vermeld, Lisanne van Sadelhoff. Een pittige dame, niet bang om haar eigen verhaal op papier te zetten, in wat voor haar een moeilijke tijd geweest is. Ze is dapper in staat gebleken om haar tranen op papier te zetten, en het tot een meeslepend verhaal te construeren, waar niet alleen de abruptheid van de dood benadrukt wordt, maar de kracht van het leven tentoongesteld is. Alhoewel het begin van het boek misschien off topic lijkt te gaan, omdat hier veel aandacht wordt besteed aan het vroegere gezinsleven. Wordt het naarmate je verder in het boek komt duidelijk, waarom dit is gedaan. Juist de manier waarop de auteur haar familieverleden toont is wat het boek zo krachtig maakt.


Het verhaal beschrijft de bijna hartverscheurende liefde, en het gemis wat wat daarbij komt kijken. De manier waarop het ziekteproces beschreven wordt is adembenemend, en zit vol punten van herkenning. Het boek staat vol met details en anekdotes van haar en de omgeving, hiernaast is de schrijfster erin geslaagd om het onderwerp zowel luchtig als serieus te houden. Dat getuigt van klasse, bravo. De korte interacties tussen haar en haar broer ontroeren, en laten zien wat voor een hechte band zij hebben. Dit is vaak verwerkt in whatsapp gesprekken. Ik vond dit erg origineel en het getuigt van eigenheid in haar schrijfstijl.


Uiteraard is het niet allemaal koek en ei. Hoe kan dat ook met zo´n onderwerp als dit? Wat naar voren komt is het gevecht wat de familie moet doorstaan, en de ravage die dat achterlaat bij de nabestaanden. En ook hoe dichtbij dit de familie brengt. Het is een gevecht van vallen en opstaan, heen en weer geslingerd worden tussen niets en alles, en de tranen die daar bij horen. Wat mij persoonlijk raakte, was het aanschouwen van de impact op haar sociale leven. Aangezien ik zelf ook geconfronteerd ben met een vergelijkbaar verlies, kwam dit extra binnen. Het niet meer kunnen genieten van de verjaardagsfeestjes, etentjes, continu overal maar wegwillen en het gevoel hebben dat niemand het begrijpt. De wereld die maar door en door en doordendert als een op hol geslagen trein, met kinderen die geboren worden, huizen die gekocht worden en carrières die gebouwd worden, en jij staat stil. Machteloos, niet wetend wanneer het ophoudt, en het liefst schuilend in een hoekje willen kruipen. Niet prettig, wel een gouden kans voor reflectie.


Wat ik ook goed geplaatst vond, is dat de auteur claimt om geen rouwexpert te zijn, en afziet van allerlei wilde theorieën en stappenplannen. Dit wordt aan het begin van het boek letterlijk gezegd en zij heeft zich daar ook strikt aan gehouden. Dit toont een stukje nederigheid en mensheid, en getuigt van zelfkennis over haar ervaringen.


Naarmate het boek eindigt, voel je dat het leven weer doorgaat. En dat zelfs de hoofdpersonen in het verhaal zich opnieuw een plek durven te geven om te leven. Het gemis is er nog steeds, en dat zal zich ook zeker weer opnieuw aan dienen, vooral op de momenten dat het moeilijk is. Maar ondanks dat voel je een bepaalde volwassenheid en rust terugkeren. Al met al is het zeker een aanrader, en heeft het mij op meerdere momenten kunnen raken, en mee teruggenomen naar soortgelijke momenten.


Dankjewel voor jou onverschrokkenheid,


Met veel liefde,


Cody slingerland

24 weergaven2 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven